İşe uygun malzemeyi seçmek

Malzeme seçimine malzemeden değil, işten başlanır. Parçanın ne yapması gerektiğini (yani gereksinimleri) yaz, sonra bunları kabul edilebilir bir maliyetle karşılayan malzemeyi ara. Birkaç örnek:

• Elektrik kablosu: Az kayıpla akım taşımalı, kopmadan bükülebilmeli ve uygun fiyatlı olmalı. Bakır çok iyi iletir ve tel hâline kolayca getirilebilir. Alüminyum daha az iyi iletir, ancak daha hafif ve ucuzdur; bu yüzden uzun havai enerji hatlarında kullanılır.
• Pencere: Işığın geçmesine ve rüzgâr ile yağmurun içeri girmemesine izin vermeli; bu nedenle saydam olmalı. Cam bunu sağlar; kırılgan olmasına rağmen seçilmesinin nedeni budur.
• Kızartma tavası: Taban ısıyı eşit yaymalı (alüminyum veya bakır gibi iyi bir ısı iletkeni olmalı), sap ise serin kalmalı (plastik veya tahta gibi kötü bir iletken olmalı).
• Yay: Birçok kez gerilmeli veya sıkıştırılmalı ve eski hâline dönmeli; bu nedenle çok yüksek bir elastik limite ihtiyaç duyar. Yay çeliği tam olarak bunun için üretilir.

“En iyi malzeme” diye bir şey yoktur; yalnızca en iyi uzlaşma vardır. Bir bisiklet kadrosu bu ödünleri gösterir:

• Çelik: dayanıklı, sağlam ve onarılması kolaydır, ancak daha ağırdır.
• Alüminyum alaşımı: rijit bir kadro için çelikten çok daha hafiftir, ancak tekrarlanan yüklemelere karşı daha az toleranslıdır.
• Karbon fiber kompozit: çok hafiftir ve doğru yönlerde rijit olacak şekilde ayarlanabilir, ancak pahalıdır ve onarılması daha zordur.

Ucuza işe gidip gelmek isteyen bir bisikletçiyle her gramı azaltmak isteyen bir yarışçı farklı seçimler yapar; ikisi de kendi işleri için haklıdır.

Bir bisiklet kaskına bak. Dış kabuk ince ve sert bir plastikten yapılır, ancak kaskın çoğu ezilebilir köpüktür. Bir kazada köpük kalıcı olarak ezilir. Bu biraz zaman ve uzaklık gerektirir ve çarpmanın enerjisini soğurur; böylece başa daha az kuvvet ulaşır. Köpüğü olmayan, sert ve rijit bir kask başı daha ani durdurur ve daha kötü olurdu. Burada “yumuşak” malzeme akıllıca bir seçimdir.