ขั้วและแรงยึดเหนี่ยว

พันธะระหว่างธาตุต่างชนิดกันจะมีขั้ว: อะตอมที่มีค่าอิเล็กโตรเนกาติวิตีสูงกว่าจะดึงส่วนแบ่งของอิเล็กตรอนไปมากกว่า พันธะ C–H มีขั้วน้อยมาก (2.55 เทียบกับ 2.20) ส่วน C–O และ C–N มีขั้วอย่างเห็นได้ชัด C=O มีขั้วสูง และขั้วนี้เป็นเหตุผลที่ทำให้เกิดเคมีของคาร์บอนิล — คาร์บอนจะมีอิเล็กตรอนไม่เพียงพอและพร้อมให้เข้าจู่โจม

ระหว่างโมเลกุล มีแรงยึดเหนี่ยวสำคัญ 3 ชนิดดังต่อไปนี้ ความสำคัญสัมพัทธ์ของแรงเหล่านี้ขึ้นอยู่กับขนาด รูปร่าง และขั้วของโมเลกุล ดังนั้นนี่จึงไม่ใช่การจัดอันดับความแข็งแรงที่ใช้ได้กับทุกกรณี:

1. แรงกระจายตัวของลอนดอน — ทุกสารมีแรงนี้ โดยแรงจะเพิ่มขึ้นตามขนาดและพื้นที่ผิวที่สัมผัสกัน
2. แรงไดโพล–ไดโพล — ต้องมีไดโพลถาวรในโมเลกุล พันธะมีขั้วอาจหักล้างกันได้ด้วยความสมมาตร เช่นใน CO₂
3. พันธะไฮโดรเจน — ตัวอย่างทั่วไปที่มีความแข็งแรงสูงสุดในระดับเบื้องต้นมักมี H เชื่อมกับ N, O หรือ F และมีอะตอมรับที่เหมาะสม

เอทานอลและไดเมทิลอีเทอร์มีสูตรเดียวกัน คือ C₂H₆O เอทานอลเดือดที่ 78 °C ส่วนอีเทอร์เดือดที่ −24 °C มีอะตอมและมวลเท่ากัน — แต่มีเพียงเอทานอลเท่านั้นที่สร้างพันธะไฮโดรเจนกับโมเลกุลข้างเคียงได้