Pic, Oktaf dan Dua Belas Nota: Cara Muzik Berfungsi

Pic ialah kelajuan sesuatu bergetar

Bunyi ialah getaran yang bergerak melalui udara. Tali gitar, pita suara atau kon pembesar suara menolak udara ke depan dan ke belakang, lalu telinga kamu menangkap coraknya.

Kelajuan gerakan ke depan dan ke belakang itu ialah frekuensi, yang dikira dalam hertz (Hz), iaitu kitaran sesaat. Kita mendengar frekuensi sebagai pic: getaran yang lebih laju menghasilkan bunyi yang lebih tinggi, manakala getaran yang lebih perlahan menghasilkan bunyi yang lebih rendah. Not rujukan yang ditala oleh kebanyakan orkestra, iaitu A di atas C tengah, bergetar 440 kali setiap saat.

Kekuatan bunyi ialah perkara yang berbeza. Ia bergantung pada amplitud, iaitu saiz getaran. Sesuatu not boleh berbunyi tinggi dan perlahan atau rendah dan kuat, dan kedua-dua tetapan ini tak bersandar.

Oktaf: mengapa dua not C berbunyi seperti not yang sama

Mainkan C, kemudian C seterusnya yang lebih tinggi pada papan kekunci. Kedua-duanya berbunyi seperti not yang sama pada ketinggian yang berbeza. Sebabnya ialah nisbah yang jelas: C yang lebih tinggi bergetar pada frekuensi tepat dua kali ganda berbanding C yang lebih rendah.

Penggandaan itu ialah oktaf. Naik satu lagi oktaf dan kamu menggandakannya sekali lagi. Turun satu oktaf pula membahagikan frekuensi kepada dua. C tengah ialah kira-kira 262 Hz, C di atasnya kira-kira 523 Hz, dan C yang seterusnya kira-kira 1046 Hz.

Perhatikan bahawa oktaf ialah pendaraban, bukannya penambahan. Naik satu oktaf daripada not rendah menambahkan beberapa puluh hertz; naik satu oktaf daripada not tinggi pula menambahkan ratusan hertz. Telinga kita menilai pic berdasarkan nisbah. Sebab itulah papan kekunci kelihatan mempunyai jarak yang sekata walaupun frekuensinya tidak.

Dua belas not dalam satu oktaf

Kira setiap kekunci, putih dan hitam, dari satu C hingga C yang seterusnya, dan kamu akan melalui dua belas not berbeza sebelum coraknya berulang. Memainkannya mengikut urutan menghasilkan skala kromatik.

Setiap langkah antara kekunci yang bersebelahan ialah setengah langkah (atau semiton), iaitu langkah paling kecil pada papan kekunci standard. Dua setengah langkah membentuk satu langkah penuh. Kekunci hitam datang dalam kumpulan dua dan tiga, yang memberikan tanda panduan: kekunci putih tepat di sebelah kiri mana-mana pasangan kekunci hitam sentiasa ialah C.

Satu kekunci hitam boleh mempunyai dua nama. Kekunci antara C dan D ialah C♯ apabila kamu menganggapnya sebagai C yang dinaikkan, dan D♭ apabila kamu menganggapnya sebagai D yang diturunkan. Kekunci yang sama, bunyi yang sama, ejaan yang berbeza.

Dua belas nama huruf itu (dengan syap atau mol) ialah paletnya. Melodi, kord dan skala semuanya dibina dengan memilih daripada nama-nama ini.

Talaan sama rata: membahagikan oktaf dengan adil

Inilah teka-tekinya. Jika satu oktaf menggandakan frekuensi, dan mempunyai dua belas setengah langkah yang sama, dengan apa frekuensi didarab untuk satu setengah langkah? Namakannya r. Dua belas daripadanya berturut-turut mesti sama dengan 2:

r¹² = 2, jadi r = 2^(1/12) ≈ 1.0595

Setiap setengah langkah kira-kira 6 peratus lebih tinggi daripada langkah di bawahnya. Dua belas langkah yang didarab bersama kembali menjadi tepat dua kali ganda. Sistem ini ialah talaan sama rata 12 nada, dan inilah talaan bagi hampir semua piano serta papan kekunci moden.

Mengapa perlu menggunakannya? Kerana sistem ini membolehkan kamu bermain dalam apa-apa nada dan membuatkan setiap selang berbunyi sama. Sistem talaan yang lebih lama menjadikan sesetengah nada kedengaran merdu dan yang lain kasar. Talaan sama rata menerima kompromi kecil di mana-mana sebagai balasan untuk kebebasan mengubah nada ke mana-mana. Sebagai contoh, satu perlima sempurna secara ideal ialah nisbah 3:2 (1.5), tetapi dalam talaan sama rata nilainya kira-kira 1.498, iaitu perbezaan yang hampir tidak disedari oleh kebanyakan pendengar.

Irama: bila dan berapa lama

Pic menerangkan not yang kamu dengar. Irama merangkumi masa: bila setiap not bermula dan berapa lama not itu berlangsung.

Di sebalik kebanyakan muzik terdapat denyutan nadi yang tetap, dipanggil detak. Kelajuannya ialah tempo, yang diukur dalam detak seminit (BPM). Pada 60 BPM, kamu mendapat satu detak sesaat; pada 120 BPM, dua detak.

Panjang not ialah pecahan daripada detak. Jika not suku mendapat satu detak, seperti dalam masa 4/4, maka not separuh berlangsung selama dua detak dan not penuh selama empat. Not kelapan memuatkan dua not dalam satu detak.

Kamu boleh melihat kaitannya dengan frekuensi di sini. Tempo 120 BPM ialah denyutan nadi 2 Hz, cuma terlalu perlahan untuk didengar sebagai pic. Lajukan denyutan nadi melebihi kira-kira dua puluh kitaran sesaat dan ia akan bercampur menjadi satu nada.

Kesalahfahaman lazim

• "Nota lebih tinggi bunyinya lebih kuat." Pic ialah frekuensi; kekuatan bunyi ialah amplitud. Kedua-duanya tak bersandar.
• "Setiap oktaf menambah bilangan hertz yang sama." Frekuensi didarab dua, jadi jarak dalam hertz semakin besar apabila anda naik ke atas.
• "Kekunci hitam adalah nota yang pelik." Kekunci itu ialah nota biasa. Papan kekunci cuma menunjukkan corak langkah penuh dan separuh yang tidak sekata.
• "C♯ dan D♭ sentiasa sama." Pada piano, kedua-duanya ialah kekunci yang sama. Dalam sesetengah sistem talaan lain dan pada sesetengah alat muzik, kedua-duanya boleh berbeza sedikit.

Cara menerokainya dalam makmal

Makmal Bunyi & Muzik memberikan anda papan kekunci yang menamakan setiap selang dan seutas tali yang boleh anda lihat bergetar. Laluan yang baik melalui dunia pertama yang percuma:

1. Apakah pic? mengaitkan bunyi dengan getaran dan frekuensi.
2. Oktaf menunjukkan penggandaan itu sendiri.
3. Dua belas nota membawa anda melalui skala kromatik.
4. Talaan sama rata menggunakan punca kedua belas bagi dua.
5. Rentak & irama beralih daripada pic kepada masa.

Makmal ini menggunakan nada ideal, yang lebih bersih daripada alat muzik sebenar, jadi ia berfungsi sebagai model pengajaran yang dipermudah dan bukannya rakaman alat muzik sebenar.