Pięć stref głębokości.

Oceanografowie dzielą słup wody na warstwy w zależności od tego, ile dociera do nich światła. Nazwy mogą się nieco różnić w różnych książkach, ale zwykle wyróżnia się pięć stref:

• Epipelagial (strefa oświetlona słońcem), od 0 do około 200 m. Jest tu wystarczająco dużo światła do fotosyntezy. Żyje tu prawie cały plankton, który wytwarza pokarm ze światła słonecznego, a także większość ryb, żółwi i ssaków, które znasz.
• Mezopelagial (strefa zmierzchu), od około 200 do 1 000 m. Słaba niebieska poświata zanika wraz z głębokością. Jest tu za mało światła do fotosyntezy, ale zwierzęta nadal mogą dostrzegać sylwetki na tle przyciemnionego nieba.
• Batypelagial (strefa północy), od około 1 000 do 4 000 m. Nie dociera tu w ogóle światło słoneczne. Jedyne światło wytwarzają zwierzęta.
• Abyssopelagial (otchłań), od około 4 000 do 6 000 m. Jest tu zimno, ciemno, a ciśnienie wynosi kilkaset atmosfer.
• Hadopelagial (rowy oceaniczne), poniżej około 6 000 m. Występuje tylko w głębokich rowach, przeważnie tam, gdzie jedna płyta tektoniczna wsuwa się pod drugą. Nazwa pochodzi od Hadesu.

Granice nie są wyraźne. Światło nie wyłącza się nagle na głębokości 200 m — stopniowo zanika. Różne podręczniki podają nieco inne głębokości, a rzeczywista granica światła zależy od tego, jak przejrzysta jest woda, dlatego traktuj te liczby jako zaokrąglone wskazówki.

W miarę schodzenia w dół dwie rzeczy zmieniają się stopniowo: temperatura spada (w kolejnych lekcjach zobaczysz, jak to się dzieje), a ciśnienie rośnie (o około jedną atmosferę co dziesięć metrów). Życia również jest coraz mniej, ponieważ prawie cały pokarm powstaje w warstwie oświetlonej przez Słońce. Ale „mniej” nie znaczy „brak”. Życie znaleziono w każdej strefie, aż do najgłębszego rowu oceanicznego.