Planeta Ocean

Oglądana z kosmosu Ziemia jest w większości niebieska. Około 71 procent powierzchni pokrywają oceany, a oceany zawierają mniej więcej 97 procent całej wody na planecie. Większość reszty jest zamarznięta w lądolodach i lodowcach albo ukryta pod ziemią. Jeziora, rzeki i chmury razem stanowią zaledwie maleńką część.

Ocean jest również głęboki. Średnia głębokość wynosi około 3 700 m, więc typowy fragment dna morskiego leży ponad trzy kilometry pod falami. Najgłębszym znanym miejscem jest Głębia Challengera, na dnie Rowu Mariańskiego w zachodniej części Pacyfiku, na głębokości około 10 900 m. Pomiary różnią się o kilkadziesiąt metrów (opublikowane wartości wahają się od około 10 900 do 10 935 m), ponieważ na tej głębokości znaczenie mają prędkość dźwięku, pływy i kalibracja przyrządów.

Dla porównania wyobraź sobie Mount Everest (8 849 m) umieszczony w Głębi Challengera. Jego szczyt nadal znajdowałby się około 2 km pod powierzchnią. Najgłębszy ocean leży niżej poniżej poziomu morza, niż najwyższa góra wznosi się ponad nim.

Ludzie po raz pierwszy dotarli na dno w 1960 roku, gdy batyskaf Trieste zabrał dwóch mężczyzn na dno morza na około 20 minut. Filmowiec James Cameron odbył samotne nurkowanie w 2012 roku, a później ruszyło tam jeszcze kilka załogowych i zdalnie sterowanych pojazdów. Mimo to znacznie mniej osób odwiedziło najgłębszy ocean, niż było w kosmosie.

Woda morska jest słona. Zasolenie to ilość rozpuszczonej soli, a średnia dla otwartego oceanu wynosi około 35 gramów soli na kilogram wody (często zapisuje się to jako 35 g/kg lub „35 PSU” w starszych skalach zasolenia praktycznego). Woda morska jest więc nieco gęstsza od słodkiej: na powierzchni ma około 1 025 kg/m³, w porównaniu z 1 000 kg/m³ dla wody słodkiej. Na tej niewielkiej różnicy gęstości opierają się kolejne lekcje.