Beş derinlik bölgesi

Oşinograflar su sütununu, içlerine ulaşan ışık miktarına göre katmanlara ayırır. İsimler kitaplara göre biraz değişse de genellikle kullanılan beş katman şunlardır:

• Epipelajik (Güneş ışığı bölgesi), 0 ile yaklaşık 200 m arası. Fotosentez için yeterli ışık vardır. Güneş ışığından besin üreten planktonların neredeyse tamamı burada yaşar; tanıdığın balıkların, kaplumbağaların ve memelilerin çoğu da burada bulunur.
• Mezopelajik (alacakaranlık bölgesi), yaklaşık 200 ile 1.000 m arası. Soluk mavi bir parıltı, derinlik arttıkça kaybolur. Fotosentez için ışık çok azdır ama hayvanlar hâlâ loş gökyüzünün önündeki siluetleri görebilir.
• Batipelajik (gece yarısı bölgesi), yaklaşık 1.000 ile 4.000 m arası. Güneş ışığı hiç yoktur. Tek ışık kaynağı hayvanların ürettiği ışıktır.
• Abisopelajik (abis), yaklaşık 4.000 ile 6.000 m arası. Soğuk, karanlık ve birkaç yüz atmosferlik basınç altındadır.
• Hadopelajik (hendekler), yaklaşık 6.000 m'nin altında. Yalnızca derin hendeklerde, çoğunlukla bir tektonik levhanın diğerinin altına kaydığı yerlerde bulunur. Bu ad, Hades'ten gelir.

Sınırlar kesin değildir. Işık 200 m'de birdenbire kapanmaz; yavaşça azalır. Farklı ders kitapları biraz farklı derinlikler kullanır ve gerçek ışık limiti suyun ne kadar berrak olduğuna bağlıdır. Bu yüzden sayıları yaklaşık birer rehber olarak düşün.

Aşağı indikçe iki şey düzenli olarak değişir: sıcaklık düşer (sonraki derslerde bunun nasıl olduğunu göreceksin) ve basınç artar (her on metrede yaklaşık bir atmosfer kadar). Güneş ışığı alan katmanda neredeyse tüm besin üretildiği için canlılık da azalır. Ama azalması, hiç olmadığı anlamına gelmez. En derin hendeğe kadar her katmanda canlılara rastlanmıştır.