ห้าวิธีค้นหาโลกที่ซ่อนอยู่

เพราะดาวเคราะห์มองเห็นได้ยากมาก นักดาราศาสตร์จึงมักค้นพบดาวเคราะห์จาก ผลที่ดาวเคราะห์มีต่อแสงของดาวฤกษ์ เป็นหลัก มีอยู่ห้าวิธีที่ใช้ค้นพบดาวเคราะห์เกือบทั้งหมด

• การผ่านหน้า ดาวเคราะห์ที่เคลื่อนผ่านหน้าดาวฤกษ์จะบังแสงไว้เล็กน้อย ทำให้ดาวฤกษ์มืดลงชั่วครู่และเกิดซ้ำเป็นระยะ วิธีนี้ใช้ได้เมื่อมองเห็นวงโคจรเกือบตรงจากด้านข้าง
• ความเร็วแนวรัศมี (การส่าย) แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์ทำให้ดาวฤกษ์เคลื่อนที่เป็นวงกลมเล็ก ๆ เมื่อดาวฤกษ์เคลื่อนเข้าหาเรา สเปกตรัมของมันจะเลื่อนไปทางสีน้ำเงินเล็กน้อย และเมื่อเคลื่อนออกจากเรา สเปกตรัมจะเลื่อนไปทางสีแดงเล็กน้อย การเลื่อนที่เกิดซ้ำนี้เผยให้เห็นดาวเคราะห์
• การถ่ายภาพโดยตรง บังดาวฤกษ์แล้วถ่ายภาพตัวดาวเคราะห์เอง เช่นเดียวกับในบทเรียนที่แล้ว
• ไมโครเลนส์ความโน้มถ่วง เมื่อดาวฤกษ์ดวงหนึ่งเคลื่อนมาอยู่ตรงหน้าดาวฤกษ์ที่อยู่ไกลกว่า แรงโน้มถ่วงของมันจะหักเหและรวมแสงจากฉากหลัง ทำให้ดาวฤกษ์ที่อยู่ไกลสว่างขึ้นเป็นเวลาหลายวัน ดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวฤกษ์ด้านหน้าจะทำให้เกิดแสงวาบสั้น ๆ เพิ่มขึ้นมา
• การวัดตำแหน่ง วัดตำแหน่งของดาวฤกษ์บนท้องฟ้าอย่างแม่นยำมาก แล้วมองหาการส่ายเล็ก ๆ ที่เกิดซ้ำ กล้องโทรทรรศน์อวกาศ Gaia สร้างขึ้นเพื่อทำสิ่งนี้โดยเฉพาะ

แต่ละวิธีมองเห็นดาวเคราะห์บางประเภทและพลาดดาวเคราะห์ประเภทอื่น ๆ จึงมี อคติ ของตัวเอง

• การผ่านหน้ามักพบดาวเคราะห์ที่ อยู่ใกล้ดาวฤกษ์ของมัน (มีโอกาสเรียงตัวตรงกันมากกว่า) และ มีขนาดใหญ่ (ทำให้แสงลดลงมากกว่า)
• ความเร็วแนวรัศมีมักพบ ดาวเคราะห์มวลมากที่มีวงโคจรสั้น ซึ่งดึงดาวฤกษ์ได้แรงที่สุด
• การถ่ายภาพมักพบ ดาวเคราะห์ขนาดยักษ์ที่อายุน้อยและร้อน ซึ่งอยู่ห่างจากดาวฤกษ์ของมัน
• ไมโครเลนส์ความโน้มถ่วงเหมาะสำหรับค้นหาดาวเคราะห์ที่ อยู่ห่างจากดาวฤกษ์ของมันและอยู่ไกลจากเรามาก และยังค้นพบดาวเคราะห์เย็น ๆ ที่วิธีอื่นพลาดได้ด้วย แต่การเรียงตัวที่ทำให้เกิดเลนส์ความโน้มถ่วงจะไม่เกิดซ้ำ ดังนั้นจึงมองเห็นดาวเคราะห์แต่ละดวงได้เพียงครั้งเดียว
• การวัดตำแหน่งมักพบ ดาวเคราะห์มวลมากที่มีวงโคจรกว้าง รอบดาวฤกษ์ใกล้เคียง

ดาวเคราะห์ส่วนใหญ่ที่เรารู้จักจนถึงตอนนี้ค้นพบด้วย การผ่านหน้า ตามด้วยความเร็วแนวรัศมี ส่วนอีกสามวิธีรวมกันค้นพบดาวเคราะห์เพียงส่วนน้อยของทั้งหมด