Koloniyle tanışın: kraliçe, işçi arılar, erkek arılar.

Bal arısı kolonisi, birbirinden ayrı hayvanlardan oluşan bir kalabalık değildir. O bir ailedir: kovandaki neredeyse her arı, diğerlerinin kızı, kız kardeşi veya erkek kardeşidir. Normal bir kolonide kast adı verilen üç tür yetişkin arı bulunur.

Kolonilerin sayısı arı ırklarına, bölgelere, mevsimlere ve tek tek kolonilere göre değişir. Buradaki değerler, öğretim amacıyla seçilmiş tipik aralıklar veya yuvarlak sayılardır ve bu şekilde belirtilmiştir. Kış ortasındaki bir koloni yalnızca birkaç bin arıdan oluşabilir; bunların neredeyse hepsi işçidir.

Kraliçe, tüm koloni için yumurtlayan tek arıdır. Yazın en sıcak döneminde iyi bir kraliçe, günde yaklaşık 1.500 ila 2.000 yumurta bırakır; bu miktar çoğu zaman her gün kendi vücut ağırlığı kadar yumurta olarak ifade edilir. İşçi arılardan daha uzundur ve uzun, ince bir karın bölgesi vardır, ancak yönetici değildir. Bir kraliçe birkaç yıl yaşayabilir.

İşçi arılar dişidir, ancak sağlıklı bir kovanda yumurtalıkları gelişmemiştir; bu yüzden yumurtlamazlar. Tüm işleri yapanlar onlardır. 40.000 işçi arı, 1.000 erkek arı ve 1 kraliçenin bulunduğu bir kovanda işçi arılar, arıların 40.000 / 41,001'ini, yani yaklaşık yüzde 98'ini oluşturur.

Erkek arılar erkektir. İşçi arılardan biraz daha büyük ve tıknazdırlar, büyük gözleri vardır ve iğneleri yoktur. Bir erkek arı temizlik yapmaz, beslemez veya yiyecek aramaz. Görevi, diğer kovanlardan genç kraliçelerle çiftleşmek için dışarı uçmaktır; bu da farklı kolonilerin birbirleriyle çok yakın akraba olmasını önler.

Arılarla ilgili şaşırtıcı bir gerçek. Kraliçeler ve işçiler döllenmiş yumurtalardan çıkar. Bu yüzden iki kromozom takımları vardır (biri kraliçeden, biri erkek arıdan gelir). Erkek arılar ise döllenmemiş yumurtalardan çıkar. Bu yüzden yalnızca bir kromozom takımları vardır. Bir erkek arının annesi vardır ama babası yoktur.

Kraliçe koloniyi nasıl bir arada tutar? Kraliçe feromonları adı verilen kimyasal sinyallerden oluşan bir karışım yayar. İşçiler onu yalar ve ona dokunur, sonra da kokuyu kovana taşırlar. Böylece her arı, sağlıklı bir kraliçenin bulunduğunu anlayabilir. Kraliçe yaşlandığı, hastalandığı ya da kaybolduğu için koku azalırsa işçiler birkaç gün içinde yeni bir kraliçe yetiştirmeye başlar.