Wewnątrz pnia drzewa.

Przekrój pień drzewa i zobaczysz pierścienie o różnym kolorze i różnej fakturze. Te pierścienie to warstwy pełniące różne funkcje. Od zewnątrz do środka:

• Zewnętrzna kora. Martwe komórki, często korkowate, które chronią drzewo przed ogniem, owadami, wysychaniem i uderzeniami. Drzewo zrzuca zewnętrzną korę albo pęka ona, gdy pień staje się szerszy.
• Łyko (wewnętrzna kora). Cienka warstwa żywych rurek, które przenoszą cukier wytworzony w liściach do miejsc, które go potrzebują: korzeni, pąków, kwiatów i owoców. Cukier przemieszcza się z miejsca, w którym powstaje (źródła), do miejsca, w którym jest używany lub magazynowany (ujścia), więc może poruszać się w dół albo w górę.
• Miazga twórcza. Warstwa o grubości zaledwie kilku komórek, znajdująca się między łykiem a drewnem. Jej komórki ciągle się dzielą. Część nowych komórek staje się drewnem po wewnętrznej stronie, a inne stają się łykiem po stronie zewnętrznej.
• Drewno (biel). Rurki i włókna, które przenoszą wodę i rozpuszczone minerały w górę — od korzeni do liści. Większość tego, co nazywamy drewnem, to ksylem. Komórki przenoszące wodę są martwe i puste podczas pracy, jak rury.
• Twardziel. Starszy ksylem blisko środka, który nie przenosi już wody. Często jest ciemniejszy, wypełniony żywicami i garbnikami oraz zapewnia pniowi wytrzymałość i odporność na gnicie.

Miazga wyjaśnia, jak pień staje się grubszy. W każdym sezonie wzrostu dodaje nową warstwę ksylemu wewnątrz i cieńszą warstwę łyka na zewnątrz. Widoczne drewno to stos starych warstw przyrostu, a jedyną żywą i rosnącą częścią pnia jest cienka warstwa tuż pod korą oraz niektóre żywe komórki rozproszone w bielu. Największe sekwoje olbrzymie ważą znacznie ponad tysiąc ton, a niemal cała ich masa to martwe drewno podtrzymywane przez cienką żywą warstwę.

Drzewo może więc przetrwać utratę twardzieli. Wiele starych drzew jest pustych w środku i nadal rośnie, ponieważ ksylem, miazga, łyko i kora wokół otworu wciąż działają. Drzewo nie może natomiast utracić żywego pierścienia znajdującego się blisko kory.

Obrączkowanie oznacza usunięcie pełnego pierścienia kory (aż przez łyko do miazgi) wokół pnia. Ksylem pozostaje nienaruszony, więc woda nadal płynie w górę, a liście przez pewien czas pozostają zielone. Jednak cukier nie może już przemieszczać się w dół poza miejsce nacięcia, więc korzenie powoli głodują. Gdy korzenie nie mogą już pobierać wody, całe drzewo obumiera. Dlatego lina, drut albo zwierzę, które obgryzie pień dookoła, może zabić drzewo, a drzewo z jedynie częściowym uszkodzeniem często przeżywa.