ดาวเคราะห์มหาสมุทร

เมื่อมองจากอวกาศ โลกมีสีน้ำเงินเป็นส่วนใหญ่ พื้นผิวประมาณ 71 เปอร์เซ็นต์เป็นมหาสมุทร และมหาสมุทรมีน้ำอยู่ราว ๆ 97 เปอร์เซ็นต์ของน้ำทั้งหมดบนโลก น้ำส่วนใหญ่ที่เหลือกลายเป็นน้ำแข็งอยู่ในแผ่นน้ำแข็งและธารน้ำแข็ง หรือซ่อนอยู่ใต้ดิน ทะเลสาบ แม่น้ำ และเมฆรวมกันมีสัดส่วนเพียงน้อยนิด

มหาสมุทรยังมีความลึกมากด้วย ความลึกเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 3,700 m ดังนั้นพื้นทะเลโดยทั่วไปจึงอยู่ลึกลงไปใต้คลื่นมากกว่า 3 กิโลเมตร จุดที่ลึกที่สุดเท่าที่ค้นพบคือ แชลเลนเจอร์ดีป ซึ่งอยู่ก้นร่องลึกมาเรียนาในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ที่ ประมาณ 10,900 m ผลสำรวจอาจแตกต่างกันไม่กี่สิบเมตร (ตัวเลขที่ตีพิมพ์มีตั้งแต่ประมาณ 10,900 ถึง 10,935 m) เพราะอัตราเร็วเสียง กระแสน้ำขึ้นลง และการปรับเทียบเครื่องมือ ล้วนมีผลที่ความลึกระดับนั้น

เพื่อให้เห็นภาพ ลองนำภูเขาเอเวอเรสต์ (8,849 m) ไปวางในแชลเลนเจอร์ดีป ยอดเขาจะยังอยู่ ลึกลงไปใต้ผิวน้ำประมาณ 2 km มหาสมุทรส่วนที่ลึกที่สุดอยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลมากกว่าความสูงของภูเขาที่สูงที่สุดเหนือระดับน้ำทะเล

มนุษย์ลงไปถึงก้นทะเลเป็นครั้งแรกในปี 1960 เมื่อยานสำรวจใต้น้ำ Trieste พาคนสองคนลงไปอยู่บนพื้นทะเลประมาณ 20 นาที เจมส์ คาเมรอน ดำน้ำลงไปคนเดียวในปี 2012 และหลังจากนั้นก็มียานที่มีคนบังคับและยานหุ่นยนต์อีกไม่กี่ลำตามลงไป ถึงอย่างนั้น คนที่เคยไปถึงมหาสมุทรส่วนที่ลึกที่สุดก็ยังมีจำนวนน้อยกว่าคนที่เคยเดินทางไปอวกาศมาก

น้ำทะเลมีรสเค็ม ความเค็มคือปริมาณเกลือที่ละลายอยู่ในน้ำ และค่าเฉลี่ยของมหาสมุทรเปิดอยู่ที่ประมาณ เกลือ 35 กรัมต่อน้ำ 1 กิโลกรัม (มักเขียนเป็น 35 g/kg หรือ "35 PSU" ในมาตราส่วนความเค็มเชิงปฏิบัติแบบเก่า) ดังนั้นน้ำทะเลจึงมีความหนาแน่นมากกว่าน้ำจืดเล็กน้อย คือประมาณ 1,025 kg/m³ ที่ผิวน้ำ เทียบกับ 1,000 kg/m³ สำหรับน้ำจืด ความหนาแน่นที่เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยนี้คือพื้นฐานของบทเรียนถัดไป