Siatka dla kuli.

Płaska kartka w kratkę ma prosty system adresowania: idź wzdłuż, a potem do góry. Kula nie ma krawędzi ani rogów, więc potrzebuje innego planu. Plan, na który zdecydowali się ludzie, wykorzystuje coś, co Ziemia już ma: oś obrotu. Dwa miejsca, w których oś wychodzi na zewnątrz, to Biegun Północny i Biegun Południowy.

W połowie drogi między biegunami, dookoła całej Ziemi, biegnie równik. To naturalna prosta początkowa dla jednej z naszych dwóch liczb.

Szerokość geograficzna mówi, jak daleko na północ lub południe od równika się znajdujesz. Jest to kąt mierzony w środku Ziemi. Równik ma 0°, Biegun Północny ma 90° N, a Biegun Południowy ma 90° S. Punkty o tej samej szerokości geograficznej tworzą okrąg wokół globu, nazywany równoległym. Równoległe nigdy się nie spotykają i stają się mniejsze, gdy zbliżasz się do biegunów.

Długość geograficzna mówi, jak daleko na wschód lub zachód się znajdujesz. To także kąt w środku Ziemi, mierzony wokół osi, od 0° do 180° na wschód lub zachód. Punkty o tej samej długości geograficznej leżą na półokręgu od bieguna do bieguna, nazywanym południkiem. W przeciwieństwie do równoległych wszystkie południki spotykają się na biegunach.

W dwóch prostych początkowych jest coś dziwnego. Równik został wybrany przez naturę: to okrąg w połowie drogi między biegunami. Ale nic w naturze nie wskazuje południka 0°. Początkiem mogła być dowolna prosta biegnąca od bieguna do bieguna. Przez całe stulecia żeglarze i twórcy map używali różnych prostych.

W 1884 roku Międzynarodowa Konferencja Południkowa w Waszyngtonie uzgodniła, że będzie używany południk przechodzący przez Królewskie Obserwatorium w Greenwich w Londynie. To umowa, a nie odkrycie. Dlatego południk zerowy znajduje się w Greenwich, a po drugiej stronie świata południk 180° jest miejscem, w którym długości geograficzne wschodnie i zachodnie się spotykają.